மத்திய - மாநில உறவுகள்
இந்திய அரசியலமைப்பின் கூட்டாட்சி தத்துவத்தின் விரிவான பார்வை
அரசியலமைப்பின் பகுதி XI (சரத்து 245-255) சட்ட அதிகாரங்களை மூன்று பட்டியல்களாகப் பிரிக்கிறது:
- மத்திய பட்டியல்: 100 துறைகள் (பாதுகாப்பு, வெளியுறவு).
- மாநிலப் பட்டியல்: 61 துறைகள் (காவல்துறை, விவசாயம்).
- பொதுப் பட்டியல்: 52 துறைகள் (கல்வி, வனம்).
சரத்து 256 முதல் 263 வரை நிர்வாக எல்லைகளை வரையறுக்கிறது:
- மத்திய அரசு மாநிலங்களுக்குத் தேவையான நிர்வாக வழிகாட்டுதல்களை வழங்க அதிகாரம் பெற்றுள்ளது.
- அகில இந்திய பணிகள்: IAS மற்றும் IPS அதிகாரிகள் மூலம் நிர்வாக ஒருமைப்பாடு பேணப்படுகிறது.
நிதி ஆதாரப் பகிர்வு (சரத்து 268-293):
- நிதி ஆணையம்: ஒவ்வொரு 5 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வரிப் பகிர்வுக்காக அமைக்கப்படுகிறது.
- GST: மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் கூட்டு வரி முறை.
| குழு | ஆண்டு | முக்கிய நோக்கம் |
|---|---|---|
| சர்க்காரியா குழு | 1983 | மத்திய-மாநில உறவு சீரமைப்பு |
| ராஜமன்னார் குழு | 1969 | மாநில சுயாட்சி பரிந்துரை |
| பூஞ்சி குழு | 2007 | ஆளுநர் மற்றும் அவசரநிலை ஆய்வு |
"இந்திய அரசியலமைப்பு என்பது ஒரு கூட்டுறவு கூட்டாட்சி முறை (Cooperative Federalism). இதில் இரு அரசுகளும் இணைந்து செயல்படுவதே நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு அடித்தளம்."
ராஜமன்னார் குழு அறிக்கை - 1971
1. வரலாற்றுப் பின்னணி
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு, மத்திய அரசுக்கும் மாநில அரசுகளுக்கும் இடையிலான அதிகாரப் பகிர்வில் பல சிக்கல்கள் எழுந்தன. குறிப்பாக, மாநிலங்களின் சுயாட்சி பாதிக்கப்படுவதாகக் கருதிய தமிழ்நாடு அரசு, 1969 செப்டம்பர் 22 அன்று ஒரு உயர்நிலைக் குழுவை அமைத்தது.
இந்தக் குழுவிற்குத் தலைமை தாங்கியவர் ஓய்வுபெற்ற சென்னை உயர்நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி டாக்டர் பி.வி. ராஜமன்னார் ஆவார். இவருடன் டாக்டர் ஏ. லெட்சுமணசாமி முதலியார் மற்றும் பி. சந்திர ரெட்டி ஆகியோர் உறுப்பினர்களாகப் பணியாற்றினர்.
2. குழுவின் முக்கியப் பரிந்துரைகள் (Key Recommendations)
- அதிகாரப் பகிர்வு: அரசியலமைப்பின் 7-வது அட்டவணையில் உள்ள அதிகாரப் பட்டியலை மாற்றியமைத்து, மாநிலங்களுக்கு அதிக அதிகாரங்களை வழங்க வேண்டும்.
- எஞ்சிய அதிகாரங்கள்: எஞ்சிய அதிகாரங்கள் (Residuary Powers) நாடாளுமன்றத்திடம் இருக்கக்கூடாது; அவை மாநில சட்டமன்றங்களுக்கே வழங்கப்பட வேண்டும்.
- சரத்து 356: மாநில ஆட்சியைக் கலைக்கும் சட்டப்பிரிவு 356-ஐ முற்றிலுமாக நீக்க வேண்டும். இது மாநிலங்களின் ஜனநாயக உரிமையை நசுக்குவதாகக் குழு கருதியது.
- ஆளுநர் நியமனம்: ஆளுநரை நியமிக்கும் போது மாநில முதலமைச்சரைக் கட்டாயம் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும். மேலும், ஆளுநர் மாநில அமைச்சரவையின் அறிவுரைப்படி மட்டுமே செயல்பட வேண்டும்.
3. நிதி ஆதாரங்கள் மற்றும் பகிர்வு
நிதித்துறையில் மாநிலங்கள் மத்திய அரசைச் சார்ந்திருப்பதைத் தவிர்க்கக் குழு கீழ்க்கண்டவற்றைப் பரிந்துரைத்தது:
| பிரிவு | பரிந்துரைக்கப்பட்ட மாற்றம் |
|---|---|
| வருமான வரி | வருமான வரி முழுமையாக மாநிலங்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டும். |
| நிறுவன வரி | கார்பரேட் வரியை மாநிலங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். |
| நிதி ஆணையம் | நிதி ஆணையம் என்பது ஒரு தற்காலிக அமைப்பாக இல்லாமல், நிரந்தரமான சட்டரீதியான அமைப்பாக இருக்க வேண்டும். |
4. நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்கள்
- அகில இந்திய பணிகள் (IAS, IPS): இவை மாநிலத்தின் நிர்வாகச் சுதந்திரத்தைப் பாதிக்கின்றன. எனவே, அகில இந்திய பணிகளை ஒழிக்க வேண்டும் அல்லது மாநில அரசுகளின் கட்டுப்பாட்டில் முழுமையாகக் கொண்டு வர வேண்டும்.
- மாநிலங்களுக்கிடையேயான குழு: அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 263-ன் கீழ் ஒரு நிரந்தரமான மாநிலங்களுக்கிடையேயான குழுவை (Inter-State Council) உருவாக்கி, மத்திய-மாநில மோதல்களைத் தீர்க்க வேண்டும்.
- உச்ச நீதிமன்றம்: மாநிலங்களின் அதிகார எல்லை தொடர்பான வழக்குகளை விசாரிக்கத் தனிப்பிரிவு உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
5. குழுவின் முக்கியத்துவம்
ராஜமன்னார் குழுவின் அறிக்கை 1971-ல் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. மத்திய அரசு இந்தப் பரிந்துரைகளை முழுமையாக ஏற்கவில்லை என்றாலும், இந்திய அரசியலில் "மாநில சுயாட்சி" என்ற முழக்கம் வலுப்பெற இதுவே அடித்தளமிட்டது. பிற்காலத்தில் அமைக்கப்பட்ட சர்க்காரியா குழு (1983) மற்றும் பூஞ்சி குழு (2007) ஆகியவற்றிற்கு ஒரு முன்னோடி ஆவணமாக இது திகழ்கிறது.
சர்க்காரியா ஆணையம் - விரிவான தொகுப்பு
1. குழுவின் பின்னணி மற்றும் நோக்கம்
இந்தியாவில் 1980-களின் தொடக்கத்தில் மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையே அதிகாரப் பகிர்வு தொடர்பாகப் பல்வேறு கருத்து வேறுபாடுகள் எழுந்தன. குறிப்பாக மாநிலங்களின் தன்னாட்சி உரிமைகள் (State Autonomy) குறித்த விவாதங்கள் வலுப்பெற்றன. இதனைக் கருத்தில் கொண்டு, 1983 ஜூன் மாதம் அப்போதைய பிரதமர் இந்திரா காந்தி அவர்களால் இக்குழு அமைக்கப்பட்டது.
இந்தக் குழுவின் தலைவராக ஓய்வுபெற்ற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஆர்.எஸ். சர்க்காரியா நியமிக்கப்பட்டார். இதர உறுப்பினர்களாக பி.சிவராமன் மற்றும் டாக்டர் எஸ்.ஆர். சென் ஆகியோர் பணியாற்றினர்.
2. ஆளுநர் பதவி குறித்த முக்கியப் பரிந்துரைகள்
ஆளுநர் என்பவர் மாநில அரசியலில் இருந்து விலகிய ஒருவராக இருக்க வேண்டும். அவர் நியமிக்கப்படும் மாநிலத்தைச் சாராதவராக (Outsider) இருக்க வேண்டும். அவரை நியமிக்கும் முன் மத்திய அரசு சம்பந்தப்பட்ட மாநில முதலமைச்சரைக் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும்.
பதவிக்காலம்:அரசியல் காரணங்களுக்காக ஆளுநரை அவரது 5 ஆண்டு பதவிக்காலம் முடிவதற்குள் நீக்கக்கூடாது. ஒருமுறை பதவி முடிந்த பிறகு அவர் மீண்டும் எந்த ஒரு அரசியல் ஆதாயம் தரும் பதவிகளையும் வகிக்கக்கூடாது.
3. மாநில ஆட்சி கலைப்பு (சரத்து 356)
அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 356-வது பிரிவின் கீழ் மாநில ஆட்சியை மத்திய அரசு கலைப்பது தொடர்பாக இக்குழு மிகக் கடுமையான நிலைப்பாட்டை எடுத்தது. "மறுக்க முடியாத இக்கட்டான சூழலில் மட்டுமே இதைப் பயன்படுத்த வேண்டும். ஒரு மாநில அரசுக்குச் சட்டமன்றத்தில் பெரும்பான்மை உள்ளதா இல்லையா என்பதைச் சட்டமன்றத்தில் மட்டுமே தீர்மானிக்க வேண்டும், ஆளுநர் மாளிகையில் அல்ல" என்று திட்டவட்டமாகக் கூறியது.
4. அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் நிர்வாகம்
| துறை | சர்க்காரியா குழுவின் பரிந்துரை |
|---|---|
| மாநிலங்களுக்கிடையேயான குழு | சரத்து 263-ன் படி ஒரு நிரந்தரக் குழுவை அமைத்து மத்திய-மாநில பிரச்சினைகளை விவாதிக்க வேண்டும். |
| அகில இந்திய பணிகள் | IAS, IPS போன்ற பணிகள் நாட்டின் ஒற்றுமைக்குத் தேவை என்பதால் அவற்றைத் தொடர வேண்டும். |
| நிதிப் பகிர்வு | மாநிலங்களின் கடன் வாங்கும் திறனை அதிகரிக்க வேண்டும் மற்றும் வரி வருவாயில் மாநிலப் பங்கை உயர்த்த வேண்டும். |
| எஞ்சிய அதிகாரங்கள் | வரி தொடர்பானவை தவிர மற்ற எஞ்சிய அதிகாரங்களை மாநிலங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். |
5. அறிக்கையின் தாக்கம்
1988-ல் சர்க்காரியா குழு தனது இறுதி அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்தது. இதில் மொத்தம் 247 பரிந்துரைகள் இடம்பெற்றிருந்தன. இதில் பல பரிந்துரைகள் 1990-களுக்குப் பிறகு படிப்படியாக அமல்படுத்தப்பட்டன. குறிப்பாக 1990-ல் 'மாநிலங்களுக்கிடையேயான குழு' (Inter-State Council) உருவாக்கப்பட்டது இக்குழுவின் பெரிய வெற்றியாகக் கருதப்படுகிறது.
மதன் மோகன் பூஞ்சி ஆணையம் (2007)
மத்திய-மாநில உறவுகள் குறித்த இரண்டாவது ஆணையத்தின் அறிக்கை
1. அறிமுகம் (Introduction)
சர்க்காரியா குழுவிற்குப் பிறகு, இந்தியாவின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரச் சூழலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைக் கருத்தில் கொண்டு, மத்திய-மாநில உறவுகளை மறுஆய்வு செய்ய 2007 ஏப்ரல் 27 அன்று ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசால் (UPA) இக்குழு அமைக்கப்பட்டது.
இந்த ஆணையத்திற்கு இந்தியாவின் முன்னாள் தலைமை நீதிபதி மதன் மோகன் பூஞ்சி தலைமை தாங்கினார். இக்குழு 2010 மார்ச் 31 அன்று தனது 7 தொகுப்புகள் கொண்ட விரிவான அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்தது.
2. ஆளுநர் பதவி குறித்த முக்கியப் பரிந்துரைகள்
பதவிக்காலம்: ஆளுநரின் பதவிக்காலம் 5 ஆண்டுகள் என்பது உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். மத்திய அரசால் அவர்களைத் தன்னிச்சையாகப் பதவி நீக்கம் செய்ய முடியாது.
பதவி நீக்க முறை: குடியரசுத் தலைவரைப் போலவே, ஆளுநரையும் மாநில சட்டமன்றத்தில் 'தீர்மானம்' (Impeachment) கொண்டு வந்து நீக்கும் முறையை அறிமுகப்படுத்தலாம்.
பல்கலைக்கழகப் பணிகள்: ஆளுநர்கள் மாநிலப் பல்கலைக்கழகங்களின் வேந்தர்களாக (Chancellor) இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இது தேவையற்ற மோதல்களைத் தவிர்க்கும்.
3. சரத்து 355 மற்றும் 356 - அவசரநிலை
மாநிலங்களில் நிலவும் வகுப்புவாதக் கலவரங்கள் அல்லது குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் ஏற்படும் சிக்கல்களைத் தீர்க்க முழு மாநில ஆட்சியையும் கலைக்கத் தேவையில்லை. குறிப்பிட்ட ஒரு பகுதியில் மட்டும் மத்திய அரசு தலையிட (Localized Emergency) அனுமதிக்கும் வகையில் சரத்து 355-ல் திருத்தம் கொண்டு வரப் பரிந்துரைத்தது.
4. நிர்வாகம் மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வு
| தலைப்பு | பூஞ்சி ஆணையத்தின் பரிந்துரை |
|---|---|
| சட்டமன்ற அதிகாரங்கள் | மாநிலப் பட்டியல் துறைகளில் மத்திய அரசு தலையிடும் முன் மாநிலங்களுக்கிடையேயான குழுவைக் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும். |
| நிதி நிர்வாகம் | மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்படும் மானியங்கள் மற்றும் வரிப் பகிர்வில் நிதி ஆணையத்தின் பரிந்துரைகள் முழுமையாக ஏற்கப்பட வேண்டும். |
| மசோதாக்கள் | மாநில சட்டமன்றம் அனுப்பும் மசோதாக்கள் மீது ஆளுநர் 6 மாத காலத்திற்குள் முடிவெடுக்க வேண்டும். |
5. மாநிலங்களுக்கிடையேயான குழு (Inter-State Council)
இந்தக் குழு ஆண்டுக்குக் குறைந்தது மூன்று முறையாவது கூட வேண்டும். மாநிலங்களுக்கு இடையிலான நதிநீர் சிக்கல்கள் மற்றும் பாதுகாப்பு தொடர்பான விவகாரங்களை விவாதிக்க இதுவே மிகச்சரியான தளமாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆணையம் வலியுறுத்தியது.
வெங்கட செல்லையா ஆணையம் (NCRWC)
1. அறிமுகம் (Introduction)
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்து 50 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்த நிலையில், அதன் செயல்பாடுகளை ஆராய்ந்து தேவையான மாற்றங்களைப் பரிந்துரைக்க 2000-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 22 அன்று வாஜ்பாய் தலைமையிலான மத்திய அரசால் இக்குழு அமைக்கப்பட்டது.
இந்த ஆணையத்திற்கு இந்தியாவின் முன்னாள் தலைமை நீதிபதி எம்.என். வெங்கட செல்லையா தலைமை தாங்கினார். இதில் மொத்தம் 11 உறுப்பினர்கள் இடம்பெற்றிருந்தனர். இது அரசியலமைப்பை மாற்றாமல், அதன் செயல்பாட்டை மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டது.
2. அடிப்படை உரிமைகள் குறித்த பரிந்துரைகள்
கல்வி உரிமை: 6 முதல் 14 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்குக் கட்டாயக் கல்வி வழங்குவதை அடிப்படை உரிமையாக (சரத்து 21A) மாற்றப் பரிந்துரைத்தது.
சுதந்திரமான பேச்சுரிமை: ஊடகங்களின் சுதந்திரம் (Freedom of Press) அரசியலமைப்பில் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியது.
தனியுரிமை (Privacy): தனிமனித ரகசியம் காக்கும் உரிமையை அடிப்படை உரிமைகளின் கீழ் கொண்டு வரப் பரிந்துரைத்தது.
3. நாடாளுமன்றம் மற்றும் தேர்தல் சீர்திருத்தங்கள்
அரசியல் நிலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்தவும், ஊழலைத் தடுக்கவும் ஆணையம் கீழ்க்கண்டவற்றை முன்மொழிந்தது:
- தேர்தலில் போட்டியிடும் வேட்பாளர்கள் தங்களின் சொத்து விபரங்கள் மற்றும் குற்றப் பின்னணிகளை வெளிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டும்.
- கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தை (Anti-Defection Law) மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டும்.
- ஒருவர் இரண்டு தொகுதிகளில் ஒரே நேரத்தில் போட்டியிடுவதைத் தடை செய்ய வேண்டும்.
4. நிர்வாகம் மற்றும் நிதிப் பகிர்வு (மத்திய-மாநில உறவுகள்)
| பிரிவு | வெங்கட செல்லையா குழுவின் பரிந்துரை |
|---|---|
| ஆளுநர் நியமனம் | முதலமைச்சருடன் ஆலோசித்த பிறகே ஆளுநரை நியமிக்க வேண்டும். 5 ஆண்டு பதவிக்காலம் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். |
| சரத்து 356 | மாநில ஆட்சியைக் கலைக்கும் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன், மாநில அரசுக்குச் சரியான விளக்கம் அளிக்க வாய்ப்பு தரப்பட வேண்டும். |
| நிதி ஆணையம் | மாநிலங்களுக்கு அதிக நிதியைப் பகிர்ந்தளிக்க நிதி ஆணையத்திற்கு கூடுதல் தன்னாட்சி வழங்கப்பட வேண்டும். |
5. ஆணையத்தின் அறிக்கை (2002)
இந்த ஆணையம் தனது விரிவான அறிக்கையை 2002 மார்ச் 31 அன்று சமர்ப்பித்தது. இதில் மொத்தம் 249 பரிந்துரைகள் இருந்தன. இதில் பல பரிந்துரைகள் பிற்காலத்தில் கல்வி உரிமைச் சட்டம் மற்றும் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் போன்றவற்றுக்கு அடித்தளமாக அமைந்தன.